Rega - Merida Trzebiatów

Raport po spływie:

Trzeba podkreślić, że jeżeli chodzi o trudności wszelkiego rodzaju, to ten wyjazd przekroczył najśmielsze oczekiwania. Problem był ze składem, z kajakami, z prognozami ... włącznie z deszczową pogodą w Warszawie w dniu wyjazdu. No ze wszystkim.

Na przesiadkę w Stargardzie mieliśmy 9 minut a pociąg spóznił się około... 40 minut. Na szczęście osobowy do Łobezu na te 40 minut się dla nas zatrzymał i byliśmy nawet przed terminem, gdzie czekały już na nas kajaki.

O kajakach pan który je przywiózł opowiadał niestworzone historie co było dość komiczne, bo przecież one leżały właśnie przed nami. I wszystko można było błyskawicznie zweryfikować ;P Dobrze, że koniec końców na tą konkretną rzekę ten sprzęt wystarczył w zupełności.

Pierwszego dnia wyszło nam około 30 kilometrów. Plan był niewiele ale jednak mniej ambitny. Niestety (?) problem ze znalezieniem pola biwakowego spowodował dodatkowy dystans. Ale jak już dopłynęliśmy to miejsce było klasa światowa. Na lekkim wzgórzu, równiuteńkie, z gotowym drewnem na ognisko no sama radość. A że dotarliśmy na pograniczu zmroku to miło wspomnieć idealnie sprawną współpracę przy organizacji obozu i ogniska i kolacji i w ogóle. Respect :)

Rano spacer do miasta po chleb i kilka wskazówek od przypadkowo spotkanego doświadczonego miejscowego kajakarza [ "chleb ? batony ? ja to na piwie pływam wyłącznie" ( na oko właśnie szykował się do jakiegoś spływu ;) ] i startujemy dalej. Na początek dość męczące jezioro zaporowe pechowo akurat bo pod wiatr ale potem już lżej. Lżej jak by nie liczyć tych kolejnych przenosek [ elektrownia w każdym miasteczku na trasie ].

Drugiego dnia mieliśmy w planie ok 20 kilometrów i faktycznie tyle by wyszło gdyby nie to, że trafiliśmy na kilkunastokilometrowy odcinek bagien... No nijak nie dało się rozbić więc wylosowaliśmy dodatkowe emocje związane z poszukiwaniem obozu. Na pograniczu zmroku jeszcze bardziej niż wczoraj. A zachód słońca tego dnia był pięknie czerwony :)

Ostatecznie miejscem postoju był malowniczy zakręt rzeki. Nieopodal sklep, stadnina koni, chrust na ognisko - no komplet. Rano został nam jeszcze krótki odcinek do Trzebiatowa i w sumie dało to jakieś 68 km w dwa i pół dnia.

W Trzebiatowie spotkaliśmy Wieśka. Wiesiek jechał na mecz do Kołobrzegu gdzie grała jego Rega Merida [ 3 liga ]. Opowiedział nam trochę o sobie, o podejściu do trudności dnia codziennego jak również złapał trochę języka u wystraszonego niemieckiego turysty ;) Jeszcze w autobusie via Mrzeżyno próbował pasażerów namówić na meczowe przyśpiewki ale bez efektów. Post factum dodam tylko, że Rega Trzebiatów wygrała w Kołobrzegu z Kotwicą 2:1.

Popołudnie w sobotę i niedzielę rano spędziliśmy nad samym morzem... piasek pod nogami, wiatr, zachód słońca i spacer o poranku. Nocleg był w ośrodku gdzie zabłysnął pewien "nieprofesjonalny recepcjonista" ale no... tego się nie da opisać ;)

Powrót był TLK z Kołobrzegu wprost do Warszawy. Dość uciążliwy ale nie było innej opcji. Przy okazji ciekawostka: to, że w pociągu nie ma w ogóle wolnych miejsc wcale nie zwalnia z obowiązku wykupienia miejscówki. Potem dopiero można się zwrócić o zwrot ale trzeba dostać pieczątkę od konduktora. Jak to powiedział jeden z poetów "a to Polska właśnie..."

Ogólnie wyjazd był dość trudny organizacyjnie i wymagający z uwagi na dystanse, przenoski i brak zorganizowanych pól biwakowych. Ale chyba trochę o to chodzi, żeby się z takimi trudnościami zmagać i wygrywać i nam się to udało. Pomimo, że niektórym zdarzały się dość dramatyczne chwile zwątpienia :P

A pogoda wbrew prognozom była idealna od samego początku do samego końca. Słonecznie od rana do wieczora i zero deszczu :) Bardzo fajnie.

  PEŁNA FOTO-RELACJA   - - - - - - - > KLIKNIJ TUTAJ !!

Tyle raportu - pozdrawiam, Tadek